Overblog Suivre ce blog
Editer l'article Administration Créer mon blog

Presentacion

  • : ERALDICA OCCITANA
  • ERALDICA OCCITANA
  • : Aqueste blòg a per tòca d'estudiar e de presentar l'istòria e lo patrimòni eraldic occitan. L'espaci estudiat s'espandis sus l'ensemble del domeni de la lenga d'òc de l'Auvernha als Pirenèus e de l'Ocean Atlantic als Alps. L'epòca privilegiada es l'Edat-Mejana (12en-15en sègles) sens, çaquelà, daissar los sègles seguents dins l'ombra. JONHÈTZ-NOS e participatz al projècte !
  • Contact

Recèrca

5 août 2012 7 05 /08 /août /2012 19:37

 mapa belcastèl

 

 

Bèl-Castèl, Roergue, Guiana.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dins un article precedent, aviam descobèrt la glèisa parroquiala d'aqueste vilatge (Belcastel, 12) de bòrd d'Avairon, de que lo nom ven d'un bèl castèl datant probablament del sègle 10 e contrarotlant un pont vièlh.

  

château de Belcastèl (11) 

 

I aviam pogut observar lo jasent monumental e l'escut mantuns còps representat del senhor Alzias de Saunhac, personatge important de la primièra mitat del sègle 15.

 

Aviam vist que sas armas se podián blasonar " d'aur al leon (contornat ?) de sable armat e lampassat de vermelh, (la coa pausada en sautor ?), a la bordadura denticulada del meteis ".

 

Son aquestas armas, bresadas d'un lambèl de tres pendents que figuran sus son sagèl apendut sus un acte de 1414. 

 

sagel-d-Alzias-de-Saunhac-1414.JPG

Sagèl d'Alzias de Saunhac (Framond n°180)

  

 La preséncia del lambèl se pòt explicar pel fach qu'en 1414, lo paire d'Alzias, Guilhèm de Saunhac èra pas encara mòrt (+1418) e qu'es el que deviá portar las armas plenas del linhatge, l'usatge eraldic obligant son filh ainat a las bresar en esperant de devenir, a son torn, cap d'arma de la familha. 

P1310985

 

Lo castèl e la senhoriá de Bèl-Castèl èran dintrats dins los domènis de la familha de Saunhac a la generacion precedenta quand lo paire d'Alzias, qu'èra escudièr del comte d'Armanhac-Rodés, los aviá recebut en feu de las mans d'aqueste prince lo 6 de febrièr de 1386.

 

Los comtes de Rodés s'èran impausats aquí al mièg del sègle 13 (1251) en crompant la part de senhoriá de la principala familha de co-senhors : los Bèl-Castèl.

 

Lo linhatge de Bèl-Castèl, mencionat pel primièr còp a l'entorn de 1040 se talhèt son importanta castelaniá dins la vigariá carolingiana de Rinhac al moment de la mudacion feudala. Aital se trobèron al cap d'un domèni plan espandit e figurèron entre lo sègle 11 e lo sègle 13 dins lo cèrcle dels barons mai importants de Roergue.

 

Dins la segonda mitat del sègle 13 çaquelà, la familha de Bèl-Castèl apareis amendrida çò que podriá èsser una consequéncia de la Crosada Albigesa. Pauc a pauc, Raimond de Bèl-Castèl que sembla son representant màger, vend lo còr de las possessions del linhatge (Bèl-Castèl en 1251 e sa part de la senhoriá de Malavila en 1262 al comte de Rodés, mantuns vilatges als Brenguièrs de Bornasèl eca...). Aqueste esfaçament se perseguís duscas a la fin del sègle 14 quand Galhard de Bèl-Castèl vend per 98 florins d'aur a Joan d'Armanhac, comte de Rodés, tot çò que li demorava a Rinhac.   

 

Aquesta familha portava "d'azur al castèl de tres donjons d'argent maçonat de sable" o encara "d'azur a la torre donjonada de tres donjons d'argent, aclarada e maçonada de sable".

 P1310998

D'efièch, podèm observar en dessús de la pòrta d'entrada de la sala del castèl una brava pèira gravada d'un escut presentant una torre.

 

Los tres donjons se devinhan al sòm de l'obratge.

 

Es malaisit de dire se aquesta pèira armoriada data de l'epòca de la familha de Bèl-Castèl, que l'utilisacion de signes eraldics dins la construccion civila  abans 1250 es pro rara en Roergue. L'estile de l'escultura e la forma de l'escut nos daissan dins l'interogacion. Se l'escultura d'aquesta pèira data de l'Edat-Mejana (sègle 14 ?) podriam èsser en preséncia d'armas familialas devengudas armas "territorialas" de la baronia de Bèl-Castèl e emplegadas pels senhors posteriors.

 

 

 

 

 

P1310994.JPG

 

Aqueste primièr escut es plaçat en dessús d'una pòrta ondrada per sa part d'un escut presentant un leon contornat.

 

P1310996.JPG

Tornam trobar aquí las armas de la familha de Saunhac qu'aviam encontradas dins la glèisa.

 

Dos personatges que podrián èsser de vailets o d'escudièrs portant de gònias (vestits emborrats fasent partida de l'arnesc de guèrra que los cavalièrs metián jos l'aubèrc), tenon l'escut de que la punta repausa sus una flordalís.

 

La bordadura denticulada i es absenta e lo leon es figurat contornat e la siá coa fòrma un sautor.

 

Malgrat aquestas pichòtas diferéncias pensam que s'agís ben de las armas dels senhors de Saunhac que tenguèron lo castèl del darrièr quart del sègle 14 fins al sègle 16.

 

 

 Acabarem nòstra visita d'aqueste castèl per una pichòta descripcion arquitecturala d'aqueste edifici remirable que foguèt restaurat e salvat de la roina per l'arquitècte Fernand Pouillon entre 1974 e 1986, annada de sa mòrt.

 

Del costat de l'ataca, lo castèl es isolat del puèch per un valat prigond talhat dins lo ròc e enaigat que se pòt passar per un pont levadís defendut per un castelet e una torre del sègle 15.

 

               P1320079.JPG               P1320070.JPG

                               Lo valat enaigat                                      Lo castelet d'entrada e la torre

 

Puèi dintram dins la cort baissa ont trobam del costat sud los rèstas de la capèla senhoriala dedicada a Sant Jòrdi. Domina una calada davalant cap a una pantarèla e menant atamben a una segonda capèla pre-romanica que servissiá de glèisa parroquiala fins al sègle 15 e ont se pòt encara observar qualques tròces de pinturas del sègle 13.

 

P1320039.JPGP1320041.JPGP1320047.JPG 

 

Enfin, dintram dins la cort nauta per la pòrta armoriada qu'avèm ja estudiada e que permet l'accés a la sala nòbla voltada ont las parets presentan un aparelh apelat en "espinas de peisses" que correspond al biais de bastir del sègle 10. Aquesta partida de l'edifici es senhorejada pel donjon carrat e massiu bastit pels cavalièrs de Saunhac al sègle 15.

 

P1310992.JPGP1320003.JPGP1320035.JPG 

 

 

Sorgas principalas : M.de FRAMOND, Sceaux rouergats du Moyen-Age, AD de l'Aveyron, 1982 ; P.de la MALENE, Parcours roman en Rouergue, Tome 1, ed. du Rouergue, Rodez 2003 ; J.BOUSQUET, Le Rouergue au premier Moyen-Age, Tome 2, SLSAA 1994 ; F.de GOURNAY Le Rouergue au tournant de l’An Mil, SLSAA / Framespa, 2004 ; H.de BARRAU, Documens historiques et généalogiques sur les familles  et les hommes du Rouergue, T.2, 1902 ; L. ESQUIEU Essai d'un armorial quercynois, Paris 1904, reed. Lafitte Reprints 1975.

Partager cet article

Repost 0
Published by eraldica-occitana.over-blog.com - dans 12 Avairon
commenter cet article

commentaires