Overblog Suivre ce blog
Editer l'article Administration Créer mon blog

Presentacion

  • : ERALDICA OCCITANA
  • ERALDICA OCCITANA
  • : Aqueste blòg a per tòca d'estudiar e de presentar l'istòria e lo patrimòni eraldic occitan. L'espaci estudiat s'espandis sus l'ensemble del domeni de la lenga d'òc de l'Auvernha als Pirenèus e de l'Ocean Atlantic als Alps. L'epòca privilegiada es l'Edat-Mejana (12en-15en sègles) sens, çaquelà, daissar los sègles seguents dins l'ombra. JONHÈTZ-NOS e participatz al projècte !
  • Contact

Recèrca

1 mai 2011 7 01 /05 /mai /2011 10:16

Lo vilatge de Lescura situit a qualques quilomètres al nòrd d'Albi tirariá son nom del latin SECURA qu'indicariá l'existéncia d'un luòc fortificat precòç a proximitat d'un ga sul Tarn. D'efièch, lo castrum Scuriae auriá fach partida de la dòt de Constància, filha del comte de Tolosa, al moment de son maridatge ambe lo rei de França "Robert II Le Pieux" en 1003. Aqueste monarque balhèt aquel domèni luenchenc a Gerbèrt d'Orlhac, son ancian preceptor, alara Papa jol nom de Silvèstre II. Aital, la baronia de Lescura dintrèt dins la mensa pontificala e formèt una enclava dins lo vescomtat d'Albi. En 1011, lo Papa Sèrgi IV balhèt en fieu lo castèl de Lescura a Vezian e a sa descendéncia que formèron lo linhatge remarcable dels barons de Lescura escantit a la fin del sègle 18.

 

                      P1190819                P1190820.JPG

 

Lo vilatge a gardat qualques traças de sas muralhas, en particular aquesta pòrta datada de 1563 ont se pòt veire, gravada sul calcari, una crotz occitana pausada pro recentament.

 

 

La glèisa Sant-Miquèl, bastida en contra-bas del vilatge, es lo vestigi d'un priorat benedictin dependent de l'abadiá Sant Miquèl de Galhac, fondat al sègle 11. L'edifici, de talha modèsta, representa çaquelà un dels testimònis mai polit de l'art romanic dins lo despartament ambe un decòr de granda qualitat dels sègles 11 e 12.

 

 

               P1190821.JPG            P1190825.JPG

 

La volta del còr e de l'absida presenta un ensemble de pinturas a motius florals que pòt èsser datat de la fin del sègle 16 o de la primièra mitat del sègle 17. Aquesta òbra s'espandís a l'entorn d'un escut cargat d'un "escartairat d'argent e de vermelh" non identificat. L'escut, en forma de medalhon, compòrta pas cap d'ornament eclesiastic e podriá correspondre a una comanda d'un benfachor laïc.

 

             P1190847.JPG               P1190833.JPG

 

Un dels collaterals sud de la glèisa abriga las sepulturas de dos membres de la familha dels barons de Lescura.

 

Pel sòl  trobam una tomba que seriá la de Loís 1èr, baron de Lescura a partir de las annadas 1570-1580. 

P1190843.JPG

La partida superiora de la pèira tombala presenta un escut dominat per un èlm ondrat de lambursquins. I podèm observar las armas seguentas : "escartairat als 1 e 4 de ... al leon de ... ; als 2 e 3 de ... al leon de ... a l'òrla de 12 besants (o tortèls) de ...".

P1190844.JPG

Sabèm qu'aqueste escartairat ven de l'associacion de las armas de la familha de Lescura ambe las del linhatge carcinòl de Salgas après lo maridatge d'Elix, eiritièra de Lescura, ambe Durand de Salgas en 1387. Una condicion d'aquesta union foguèt que la descendéncia deviá relevar lo nom e la armas de Lescura. Per çò qu'es del blasonament, mantuns autors balhan per aquesta familha "escartairat als 1 e 4, d'azur al leon d'aur (Salgas) ; als 2 e 3 d'aur al leon d'azur (Lescura)" sens far mencion d'aquestes besants. Trobam çaquelà dins l'Armorial de Rietstap "escartairat als 1 e 4 d'aur al leon d'azur ; als 2 e 3 de vermelh al leon d'aur e una òrla de 12 besants del meteis".

 

En dejós, legissèm l'epitafi incomplet del baron : [ci-gi]T MESSIRE [louis] DE LESCURE [...] BARON DU DIC[t lieu] DECEDE LE 17 MARS [...]

P1190842.JPG

 

Aqueste personatge agèt una longa vida plan movementada. Agèt a far fàcia als eveniments tragiques ligats a las guèrras de religion. Lescura foguèt presa dos còps per la fòrça (1581 e 1590), lo castèl brutlat e las muralhas desrocadas. Loís, que teniá pel Rei de França e la glèisa catolica, foguèt nomenat governador de la plaça-fòrta reiala de Lombers e foguèt nafrat al sètge de Sieurac. Lo país coneguèt tanben en 1630 una epidemia de pèsta  que decimèt la populacion. Enfin, Loís de Lescura perdèt tres femnas e se maridèt quatre còps. En 1635 s'intitulava totjorn senhor de Lescura dins un accòrd conclut ambe lo senhor de Castelnau-Bonafós (Castelnau-de-Lévis). Deguèt morir qualques annadas après.

 

Se maridèt en primièras nòças ambe Joana de La Valeta-Parisòt en 1586. Sa familha portava "partit al primièr de vermelh al leon d'aur ; al segond de vermelh al girfalc d'argent, la pata drecha levada". Aviam dejà encontrat aquesta familha roergassa dins nòstre article sus la glèisa de Tolonjac en Avairon.

 

  P1190837

Sus la paret en dessús de la tomba del baron, una placa de marbre negre pòrta l'epitafi de Loisa d'Elbene, sa segonda femna. Èra filha de Jolian d'Elbene, un nòble florentin nomenat ambassador en Polonha per la reina Catarina de Medicis. Foguèt domaisèla d'honor de la reina abans d'esposar Loís, en 1595, per l'entremesa de son oncle Anfos alara avèsque d'Albi. Moriguèt en jasilha ambe son enfant en 1598. Podèm legir sus la placa :

 

AETERNAE

 MEMORIAE NOB.

LUD. DELBENE

HONORARIAE PUELLAE

REGINAE FRAN. DEINDE

UXORIS CASTISS. NOB. LUD.

DESCURIA BARONIS . ALPHONS

DELBENE EPISC. ABBIENS.

PATRUUS MOERENS POSUIT

OBIIT XVI CAL. JUL.

ANNO MDXCVIII

EISIT QUIES.

 

Jol tèxte es gravat un escut femenin en forma de lausange ondrat d'un partit de las armas de Lescura e de las d'Elbene. Se pòt blasonar aital : "partit : al primièr copat : d'aur al leon d'azur ; e de vermelh al leon d'aur a l'òrla de dotze besants del meteis ; al segond d'azur a dos bastons arrancats e flordalisats d'argent pausats en sautor". L'escut es entorat d'una cordeleta formant una laçadura pro complèxa. Es interessant de veire coma l'eraldica feminina teniá sas règlas pròpias ambe la forma de l'escut e l'associacion tradicionala de las armas del marit ambe las del paire.

 P1190838.JPG

 

Puèi lo baron de Lescura se maridèt a l'entorn de l'an 1600 ambe Joana de Castelpèrs de que la familha portava "d'argent al castèl somat de tres torres de sable". Tornarmai, avèm dejà encontrat aqueste linhatge roergàs dins un article sus la glèisa de Naucèla en Avairon. La malurosa moriguèt negada ambe nòu autras personas de sa seguida dins lo naufragi de la balandra que lor fasiá traversar Tarn lo 12 d'abrial de 1607. 

 

Enfin, es encara en Roergue que Loís de Lescura prenguèt sa darrièra esposa, Cezélia de La Ròca-Bolhac, ambe qual se maridèt en 1608. Los senhors de La Ròca-Bolhac, originaris de la val d'Òlt portavan "d'argent al cap d'azur cargat de tres ròcs d'aur".

 

 

 Per acabar, podèm senhalar la preséncia, sus un vièlh banc, d'un escut malurosament rabotat ont devinham pas mai que la preséncia d'una estela de dètz brancas en cap a dèstra.P1190830.JPG    P1190831.JPG

 

(Sorgas : desplegant toristic "L'église St Michel de Lescure XIe - XIIe s." A.C.L.A 1995 ; abat Henri GRAULE "Histoire de Lescure, ancien fief immédiat du Saint Siège, et de ses seigneurs" Paris, 1895 ; Cl.COMPAYRE "Etudes historiques et documents inédits sur l'Albigeois..." Albi, 1841 ; http://www.vivies.com/index.php?title=Lescure ; Louis ESQUIEU "Essai d'un armorial quercynois", Paris, 1907 ; J.B. RIETSTAP "Armorial général d'Europe" Gouda, 1861)

Partager cet article

Repost 0
Published by eraldica-occitana.over-blog.com - dans 81 Tarn
commenter cet article

commentaires