Overblog Suivre ce blog
Editer l'article Administration Créer mon blog

Presentacion

  • : ERALDICA OCCITANA
  • ERALDICA OCCITANA
  • : Aqueste blòg a per tòca d'estudiar e de presentar l'istòria e lo patrimòni eraldic occitan. L'espaci estudiat s'espandis sus l'ensemble del domeni de la lenga d'òc de l'Auvernha als Pirenèus e de l'Ocean Atlantic als Alps. L'epòca privilegiada es l'Edat-Mejana (12en-15en sègles) sens, çaquelà, daissar los sègles seguents dins l'ombra. JONHÈTZ-NOS e participatz al projècte !
  • Contact

Recèrca

8 janvier 2012 7 08 /01 /janvier /2012 15:56

Lo vilatge de Magrinh (Magrin, 12), dins lo Segalar, èra lo sèti d'un priorat dedicat a Sant Amanç, que dependiá dempuèi 1172 de l'abadiá cisterciana vesina de Bonacomba. En 1179, lo prior èra al cap d'una granja dejà importanta que recampava totes los domènis que l'abadiá aviá aquesits dins lo ròdol. L'abat de Bonacomba i teniá d'alhors la mitat de la senhoriá.

 

P1140341.JPG

 

L'edifici actual data del sègle 14 mas compren qualques vestigis d'una capèla romanica anteriora. Lo portal es dominat per l'estatua d'un religiós, benlèu un avèsque, que podriá representar Sant Amanç, primièr avèsque de Rodés.

 

Aquesta estatua repausa sus una pèira armoriada d'un escut abadial dominat per la cròssa e la mitra, que presenta un blason cargat d'un quadrupèd banut. Se a primièra vista i pensàvem devinhar una vaca, la forma del morre e los detalhs lanoses del còs nos indican puslèu la preséncia d'un aret. L'escut se podriá donc blasonar   "de ... a un aret (o un moton) passant de ... coletat de ... a la bordadura denticulada de ...". La pèira de calcari es usada e d'unes elements son pas clars coma lo colar de l'animal que portava benlèu una clarina. L'escut es entorat d'una rosaça compresa dins un cadre ondrat que domina una inscripcion en partida afrabada e dificila de legir.

 

                       Portal-gleisa-St-Amanc--3-.JPG             Portal-gleisa-St-Amanc.JPG

 

Es çaquelà aquesta inscripcion que nos balha la clau de l'identificacion d'aqueste escut. D'efièch, i podèm distinguir en letras goticas : "  astorg de ce[...]aret " per  Astorg de Cenaret abat entre 1442 e 1457.

 

Aqueste personatge originari de Mende (Mende, 48), aparteniá a un linhatge aristocratic conegut en Gavaldan dempuèi la fin del sègle 11. Lor castèl d'origina  contrarotlava l'arribada occidentala de la ciutat episcopala e èra lo sèti d'una pichòta baronia amassant Cenaret e Barjac dins la val d'Òlt e Laval e Sanch Èli (cna de Santa Enimia, Sainte-Enimie 46) dins la val de Tarn. A la fin del sègle 14 (abans 1397), lo maridatge de Bernad ambe Eliç eiritièra de Montferrand lor menèt la senhoriá d'aqueste luòc pròche de La Canorga (La Canourgue, 46) e la de Previnquièras dins lo Segalar roergàs.

 

D'autras aliganças los liguèron ambe d'importantas familhas coma los barons de Pèire en 1275 (de qual venguèt lo pichon nom d'Astorg), los vescomtes de Polinhac (1378), los senhors de Chalencon (1460). Las fonccions eclesialas assegurèron tanben l'enauçament de la familha que comptèt mantuns canonges a Mende e al Puèi de Velai, mantunas abadessas cistercianas de Mercoiras, un Dom d'Aubrac eca...

 

Astorg comencèt sa carrièra coma canonge de la glèisa catedrala de Mende abans d'accedir a l'abadiat de Bonacomba, benlèu tre 1436 (atestat en 1442) fins a 1457. Son testament es datat de 1461.

 

Las armas de la familha de Cenaret son blasonadas "d'azur al moton passant d'argent coletat e clarinelhat de vermelh" mas sembla evident que lo terme aret deu èsser prefierat a moton per descriure aqueste mòble parlant. L'observacion de nòstra pèira coma del sagèl de Bernad de Cenaret, Dom d'Aubrac en 1312 (ont l'animal es representat rampant, Framond n°521), confirman aquesta assercion. Prepausarem donc coma blasonament de las armas d'Astorg de Cenaret : "d'azur a l'aret passant d'argent coletat e clarinelhat de vermelh a la bordadura denticulada de ...".

 

Abans d'acabar, podèm senhalar la preséncia de polidas frescas del sègle 14 sus las voltas de la glèisa Sant Amanç que merita la visita. 

 

P1140333.JPG

 

Mercejam tanben Nicolau Revel per sos rensenhaments precioses.

 

Sorgas principalas : H.de Barrau, "Etude historique sur l’abbaye de Bonnecombe" in Mémoires de la Société des lettres, sciences et arts de l'Aveyron, t.2, 1840, p.193 et seq ; P. de la Malène, "Parcours romans en Rouergue", T.2, Ed.du Rouergue, 2009, M.de Framond, "Sceaux rouergats du Moyen-Age", A.D. de l'Aveyron, 1982 ; Ph. MAURICE, La famille en Gévaudan au XVe siècle, Paris, Pub. de la Sorbonne, 1998 ; G. de Jourda de Vaux, "Le nobiliaire du Velay et de l'ancien diocèse du Puy", Tome 7, 1924-1933.

Partager cet article

Repost 0
Published by eraldica-occitana.over-blog.com - dans 12 Avairon
commenter cet article

commentaires