Overblog Suivre ce blog
Editer l'article Administration Créer mon blog

Presentacion

  • : ERALDICA OCCITANA
  • ERALDICA OCCITANA
  • : Aqueste blòg a per tòca d'estudiar e de presentar l'istòria e lo patrimòni eraldic occitan. L'espaci estudiat s'espandis sus l'ensemble del domeni de la lenga d'òc de l'Auvernha als Pirenèus e de l'Ocean Atlantic als Alps. L'epòca privilegiada es l'Edat-Mejana (12en-15en sègles) sens, çaquelà, daissar los sègles seguents dins l'ombra. JONHÈTZ-NOS e participatz al projècte !
  • Contact

Recèrca

23 juin 2011 4 23 /06 /juin /2011 22:20

La primièra mencion d'aquesta capèla (Marcillac-Vallon, 12) data de la mitat del sègle 14. Dependiá alara de l'abadiá vesina de Concas.P1220450.JPG Foguèt consacrada en 1389. Pro lèu se desvelopèt un pelegrinatge vèrs aqueste edifici marial ont las joves maires venián demandar la proteccion per lors enfants a la Vièrge de Fontcorrieu, incarnada per una estatua datada del sègle 14. Mai tard s'ajustèron de processions per la proteccion de las recòltas, en particular lo diluns de Pentacòsta per la Sant Borron que festeja, encara duèi, lo borronament de la vinha, plan importanta dins aqueste airal roergàs.

Es pas impossible qu'aquestas devocions sián pas un eiretatge de practicas milenaras d'origina pagana associadas a la font vesina "Fons Currens" que balhèt son nom al luòc.

 

 

 

 

 

 

   

L'eraldista serà mai que mai interessat per l'ensemble de pinturas interioras de l'edifici. Podèm destriar doas campanhas successivas dins aquesta decoracion.

La volta del còr foguèt pinturada en 1680 tal coma o podèm observar sus un arc ondrat d'un escut non identificat que sembla portar tres arbres al natural sus un camp de sinòple. Lo caractèr plan realista d'aquesta pintura, pro rare dins un escut, nos fa pensar que s'agís benlèu pas d'armorias vertadièras mas d'una "decoracion" d'un escut pre-existent.

P1220445.JPG.                        P1220446.JPG 

 

 

La volta de la nau foguèt pinturada a son torn en 1703, per un monge de l'abadiá deP1220436 Concas. Fachas dins un estile popular, aquestas pinturas mesclan retraches, evocacions religiosas e armorias de dignitaris eclesiastiques e de benfachors de la capèla. P1220444

 

 

 

  

 Es aquí que trobam la màger part del patrimòni eraldic del luòc.

  P1220441

 Trobam representadas tres còps, las armas de l'avèsque de Rodés de l'epòca, Paul-Philippe de Lezay de Lusignan (1693-1716) que portava "burelat d'argent e d'azur de dètz pèças".  La granda e celèbra familha peitavina de Lusignan, comtes de La Marcha, se partegèt pro lèu en mantunas brancas. Una d'elas prenguèt lo títol de senhors de Lezay, localitat pròcha de Lusignan. L'escut del prelat es aicí representat ambe quatre burèlas d'argent sus un camp d'azur. Es acompanhat de la mitra e de la cròssa e tanben coronat. Doas serenas li servisson de supòrt.

 P1220438

 

  

 

 

Encontram tanben a doas represas las armas de l'abadiá Santa Fe de Concas, de que la capèla dependiá. Lo capítol dels canonges d'aqueste establiment benedictin utilisava, al mens dempuèi lo sègle 17, una representacion eraldica de la Fe que rapelava lora santa patrona. Aqueste signe es aquí acompanhat d'una corona. L'escut se pòt blasonar "d'azur a una Fe al natural susmontada d'una corona d'aur". Aquestas armas s'encontran mantuns còps a Concas e dins de sanctuaris que ne dependián (Grand-Vabre, Cambon, Sant Joan lo Freg...).P1220439.JPG

 

Trobam endacòm mai çò que podrián èsser las armas de l'abat de Concas Alessandro de Caretto (...1566-1571...). Aqueste òme sortiguèt d'una granda familha de la noblessa ligura, descendenta dels marqués de Montferrat e coneguda dempuèi la fin del sègle 12. Èra tanben abat de Bonacomba coma son oncle Paolo abans el. Aquela familha placèt al sègle 16 un cèrt nombre de sos filhs a de plaças eminentas del clergat occitan. Aital, dos fraires Caretto foguèron avèsques de Caors entre 1514 e 1553. Aqueste linhatge portava "d'aur a cinc bendas o cotissas de vermelh" mas aquí, lo pintre las auriá figuradas pas qu'ambe quatre bendas. Podèm observar donc un escut portant "d'aur a quatre bendas o cotissas de vermelh" dominat d'una corona. Alessandro de Caretto foguèt abat de Concas dins la segonda mitat del sègle 16, dins las annadas 1566-1571, siá mai d'un sègle abans nòstra pintura.  Sabèm pas perque l'artista auriá representat las armas d'aqueste abat anterior puslèu que las d'un autre. Benlèu Alessandro de Caretto aviá fach quicòm de particular per Nòstra Dòna de Fontcorrieu. Mas sèm pas jamai a l'abric d'una simpla error d'identificacion e nos cal demorar prudents !

 

P1220435.JPG

 

 Encontram tanben l'escut d'un autre abat de Concas, coronat e dominat per la cròssa e la mitra abadialas. S'agis de Jean-Armand Fumée des Roches mòrt en 1712 e donc contemporanèu de nòstra òbra pinturada. Sortiguèt d'una familha torangèla coneguda dins l'entoratge reial francés al sègle 15, e qu'èran senhors de  las Roches-Saint-Quentin dins lo ròdol de Loches (37). Los membres d'aqueste linhatge portavan siá "d'azur a doas faissas d'aur acompanhadas de sieis besants d'argent pausats 3 2 1" siá "d'argent a tres aliàs sièis fusadas de sable pausadas 3 2 1". Aquí, lo pintre representèt d'un biais un bocin maladrech un escut "d'argent a tres fusadas o masclas de sable pausadas en faissa" tal coma o podèm veire sus l'illustracion seguenta.

P1220430.JPG 

Endacòm mai se tròban las armas de la familha Dejoan de Gradèls, del nom d'un domèni situit sus la comuna vesina de Valadin. Aqueste linhatge portava segon Rietstap "de vermelh a dos avant-bras vestits d'argent, las mans juntas al còr de l'escut al cap d'argent cargat d'un creissent de vermelh pausat entre doas estelas d'azur". Sus l'escut visible dins la capèla, los esmauts son pas totjorn plan clars mas lo blasonament sembla correspondre a aquestas armas.

P1220456.JPG

 

Un dels elements eraldics mai interessants de l'ensemble es sens dobte l'associacion de dos escuts pinturats que fan vesinar las armas de las familha de Tubièras-Grimoard de Pestelhs de Levís e las dels vescomtes de Polinhac en Velai.

P1220433.JPG

Pensam que s'agís de las armas de Maria-Carlòta, filha de Joan de Tubièras-Grimoard de Pestelhs de Levís e de Maria-Isabèl de Polinhac, que moriguèt en 1719.

Sa grand-maire pairala, Anna de Pestelhs de Levís eiritèt de la senhoriá vesina de Valadin a la debuta del sègle 17 e se maridèt en segondas nòças ambe Joan de Tubièras-Grimoard en 1607. Aital las armas familhalas devenguèron "escartairat d'argent a la benda de vermelh acompanhada de sièis flanquís del meteis pausats en òrla (qu'es de Pestelhs) e d'aur a tres cabrions de sable (qu'es de Levís), cargat d'un escuçon partit d'azur a tres rosetas d'esperon d'aur al cap del meteis (qu'es de Tubièras) e de vermelh al cap dentat d'aur (qu'es de Grimoard) pausat en abisme". Son aquestas armas que se veson aicí sus un escut coronat. L'autre escut, coronat tanben, pòrta las armas dels vescomtes de Polinhac "faissat d'argent e de vermelh de sièis pèças".

 

Es interessant de veire coma los linhatges gardavan d'aquel biais dins loras armas las marcas de las principalas aliganças passadas. Aital los Pestelhs, senhors del castèl de Mèrle en Auvernha s'aliguèron als Levís a l'escasença del maridatge de Rigaud ambe Gabrièla de Levís en 1487. Aquesta aligança foguèt doblada per l'union entre Joan-Claudi e Joana de Levís, eiritièra de Cailutz en 1574. De tot aquò ven l'escartairat. Puèi, a la generacion seguenta lo maridatge d'Anna ambe un Tubièras-Grimoard qu'eiritava de son costat d'un partit de las armas d'un linhatge roergàs e d'una familha de Gavaldan.   

 

L'escut de Polinhac tot sol es representat un autre còp sus la volta de la nau de Fontcorrieu, encadrat per doas serenas e ambe un faissat de uèch pèças.

 

     P1220453

 

Podèm pensar que Maria-Carlòta, o benlèu sos parents, foguèron benfachors de la capèla de Fontcorrieu e qu'aquestas pinturas ne servèron lo remembre.

 

 

Puèi trobam dos escuts non  clarament identificats. Lo primièr pòrta un "escartairat d'argent a l'agla de sable e de vermelh al leon d'aur" e es suportat per doas aglas blancas. D'unas sorgas fan l'ipotèsi que podrián èsser las armas de Miquèl de Bancalis de Prunas, abat d'Arborèl al diocèsi de Castras en 1668 e filh d'Enric, capitani de cavalariá (J.Poulet in Bulletin du Cercle Généalogique du Rouergue n°12, 1995 relaiat pel siti http://marcillac-histoire.over-blog.com). Aquesta familha vesina de Marcilhac (Prunas se situís a qualques quilomètres) portava "d'azur a l'agla d'aur". Pr'aquò, aquesta identificacion es a prene ambe precaucion estent donat las diferéncias de colors, la preséncia del leon dins un escartairat desconegut dins aquesta familha e l'abséncia de simbòls religioses (cròssa e mitra abadialas). 

P1220434.JPG P1220432

 

Lo segond presenta las armas "d'argent al cabrion de vermelh".  La simplicitat d'aquestas armas convidan tanben a demorar prudents sus las identificacions possiblas. Benlèu d'autras informacions nos vendràn un jorn ajudar a resòlver aquestes dos problèmas d'identificacion.

 

P1220462.JPG

  Enfin, per acabar, quitarem lo luòc pel portal bèl de la clausura occidentala, edificat dins la primièra mitat del sègle 20. I son figuradas las armas de dos avèsques de Rodés. Louis Eugène Franqueville, avèsque de 1900 a 1905 que portava "d'aur a un mont de sinòple somat d'una crotz trefuelhada de vermelh acostada de doas estelas del meteis". Aicí, l'escut es gravat un bocin diferentament e las estelas se tròban pausadas sus un cap, de part e d'autra del monogram A(ve) M(aria) que trobam mantuns còps dins l'edifici.

 

          P1220460            P1220457.JPG

 

 

Puèi vesèm las de son successor Charles du Pont de Ligonnès (1906-1925) que portava "de vermelh a l'èlm d'aur acompanhat de tres estelas d'argent pausadas doas e una". L'escut es susmontat d'una crotz trefuelhada.

 

P1220413.JPG

Partager cet article

Repost 0
Published by eraldica-occitana.over-blog.com - dans 12 Avairon
commenter cet article

commentaires