Overblog Suivre ce blog
Administration Créer mon blog

Presentacion

  • : ERALDICA OCCITANA
  • ERALDICA OCCITANA
  • : Aqueste blòg a per tòca d'estudiar e de presentar l'istòria e lo patrimòni eraldic occitan. L'espaci estudiat s'espandis sus l'ensemble del domeni de la lenga d'òc de l'Auvernha als Pirenèus e de l'Ocean Atlantic als Alps. L'epòca privilegiada es l'Edat-Mejana (12en-15en sègles) sens, çaquelà, daissar los sègles seguents dins l'ombra. JONHÈTZ-NOS e participatz al projècte !
  • Contact

Recèrca

30 mai 2012 3 30 /05 /mai /2012 22:06

Lo siti de Boason (Bozouls, 12) es remirable a mai d'un títol. Lo còr del vilatge, eiritièr d'un oppidum, es embarat dins una cingla del rieu Dordon que talhèt dins lo calcari del Causse Comtal un bauç impressionant. Fòrt ben situit al caireforc de mantunas rotas importantas, religant Rodés a Espaliu o encara Severac e Concas, atirèt de bona ora l'atencion dels comtes de Rodés que i placèron un peatge e i bastiguèron un castèl tre lo sègle 12.

P1240686.JPG

La glèisa Santa-Fausta foguèt lo sèti d'un priorat dependent de l'abadiá Sant-Victor de Marselha abans de devenir la possession del capítol de la catedrala de Rodés a partir de la segonda mitat del sègle 12.


P1240690.JPG 

L'edifici a gardat d'aquesta epòca son caractèr romanic present dins la màger part del sanctuari. Lo periòde gotic vegèt la construccion del campanal e de mantunas capèlas plaçadas del costat sud de la nau. Dins una d'aquestas capèlas trobam una clau de volta ondrada d'un quadrilòbe e d'un escut que pòrta "de ... a dos aucèls afrontats de ... tenent pels bècs una garba de ..." . Aquestas armas son pas estadas identificadas ambe precision. Pr'aquò, las podèm raprochar de las figurant sul sagèl d'Olric de Granòlas, bachelièr en leis, apendut a una quitança al tresaurièr de Roergue datada de Vilafranca de Roergue, lo 20 d'abrial de 1345. Aqueste sagèl redond de cera roja pòrta un escut " a la garba acostada de dos aucèls e acompanhada de doas estelas en cap" (Framond n°353).

                      P1240722.JPG    P1240734.JPG

 

Plan mai tard, al sègle 19, la glèisa Santa-Fausta foguèt adobada e prevesida de veirials. Un d'aquestes garda lo sovenir del pontificat del Papa Piu IX, entre 1846 e 1878. D'efièch presenta l'escut d'aqueste pontife sobeiran que portava "escartairat als 1 e 4 d'azur al leon coronat d'aur e als 2  e 3 d'argent a doas bendas de vermelh".

                       P1240729.JPG   P1240728.JPG

Coma sovent, los esmauts son pas estats respectats pels artesans veirièrs e l'escut se legís aicí "escartairat als 1 e 4 de vermelh al leon coronat d'aur e als 2  e 3 d'azur a doas bendas d'argent". Çaquelà, los emblèmas pontificals (mitra papala e claus de Sant Pèire) son aicí per confirmar aquesta identificacion.


P1240720
   Sorgas : P.de la Malène, "Parcours romans en Rouergue" T.1, Ed. du Rouergue, 2003 ; M.de Framond, "Sceaux rouergats du Moyen Age", Editions Françaises d'Arts Graphiques, 1982.

Repost 0
Published by eraldica-occitana.over-blog.com - dans 12 Avairon
commenter cet article
1 février 2012 3 01 /02 /février /2012 14:00

Coma son nom l'indica encara d'uèi, lo vilatge de La Capèla (La Capelle-Balaguier, 12)dependiá de l'importanta baronia dels senhors de Balaguièr que contrarotlavan tota aquesta partida del bassin d'Òlt, a caval entre Roergue e Carcin.

 

P1270531.JPG

 

D'efièch, aqueste linhatge aviá, tre los sègles 12 e 13, d'importants domènis. Trobam los Balaguièrs coma senhors de Balaguièr, de La Capèla, de Montsalés, co-senhors dominants de Capdenac, de Salvanhac, de Cajarc... Balhèron un abat a Fijac, mantuns canonges del capítol de Rodés, un baile del comte de Rodés pel Carladés, eca...

 

A proximitat del vilatge, un ostalàs consèrva los vestigis d'un ancian castèl d'aquestes senhors. Aital, l'entrada de l'ostal que mena a un escalièr monumental, es cobèrta per doas crosadas d'ogivas ont figuran, a tres represas, las armas de la familha de Balaguièr : "d'aur a tres faissas de vermelh".

 

balaguier.jpg

 

                  P1270526.JPG       P1270529

 

L'escut dels senhors de Balaguièr es escultat sus las doas claus de volta e sus un culòt coma se pòt observar mai en detalh sus las fotòs seguentas.

 

                P1270528                       P1270530

 

P1270527

 

Mercejam los proprietaris del luòc que nos an aculhits en lenga nòstra e qu'an ben volgut acceptar de nos daissar far aquestas fotòs per illustrar nòstre article.

 

Sorga principala : P.Tempère, "Fragments d'un discours féodal - Balaguier. Essai sur une mouvance quercino-rouergate", MSAVBR, Villefranche de R., 2001-2002.

Repost 0
Published by eraldica-occitana.over-blog.com - dans 12 Avairon
commenter cet article
8 janvier 2012 7 08 /01 /janvier /2012 15:56

Lo vilatge de Magrinh (Magrin, 12), dins lo Segalar, èra lo sèti d'un priorat dedicat a Sant Amanç, que dependiá dempuèi 1172 de l'abadiá cisterciana vesina de Bonacomba. En 1179, lo prior èra al cap d'una granja dejà importanta que recampava totes los domènis que l'abadiá aviá aquesits dins lo ròdol. L'abat de Bonacomba i teniá d'alhors la mitat de la senhoriá.

 

P1140341.JPG

 

L'edifici actual data del sègle 14 mas compren qualques vestigis d'una capèla romanica anteriora. Lo portal es dominat per l'estatua d'un religiós, benlèu un avèsque, que podriá representar Sant Amanç, primièr avèsque de Rodés.

 

Aquesta estatua repausa sus una pèira armoriada d'un escut abadial dominat per la cròssa e la mitra, que presenta un blason cargat d'un quadrupèd banut. Se a primièra vista i pensàvem devinhar una vaca, la forma del morre e los detalhs lanoses del còs nos indican puslèu la preséncia d'un aret. L'escut se podriá donc blasonar   "de ... a un aret (o un moton) passant de ... coletat de ... a la bordadura denticulada de ...". La pèira de calcari es usada e d'unes elements son pas clars coma lo colar de l'animal que portava benlèu una clarina. L'escut es entorat d'una rosaça compresa dins un cadre ondrat que domina una inscripcion en partida afrabada e dificila de legir.

 

                       Portal-gleisa-St-Amanc--3-.JPG             Portal-gleisa-St-Amanc.JPG

 

Es çaquelà aquesta inscripcion que nos balha la clau de l'identificacion d'aqueste escut. D'efièch, i podèm distinguir en letras goticas : "  astorg de ce[...]aret " per  Astorg de Cenaret abat entre 1442 e 1457.

 

Aqueste personatge originari de Mende (Mende, 48), aparteniá a un linhatge aristocratic conegut en Gavaldan dempuèi la fin del sègle 11. Lor castèl d'origina  contrarotlava l'arribada occidentala de la ciutat episcopala e èra lo sèti d'una pichòta baronia amassant Cenaret e Barjac dins la val d'Òlt e Laval e Sanch Èli (cna de Santa Enimia, Sainte-Enimie 46) dins la val de Tarn. A la fin del sègle 14 (abans 1397), lo maridatge de Bernad ambe Eliç eiritièra de Montferrand lor menèt la senhoriá d'aqueste luòc pròche de La Canorga (La Canourgue, 46) e la de Previnquièras dins lo Segalar roergàs.

 

D'autras aliganças los liguèron ambe d'importantas familhas coma los barons de Pèire en 1275 (de qual venguèt lo pichon nom d'Astorg), los vescomtes de Polinhac (1378), los senhors de Chalencon (1460). Las fonccions eclesialas assegurèron tanben l'enauçament de la familha que comptèt mantuns canonges a Mende e al Puèi de Velai, mantunas abadessas cistercianas de Mercoiras, un Dom d'Aubrac eca...

 

Astorg comencèt sa carrièra coma canonge de la glèisa catedrala de Mende abans d'accedir a l'abadiat de Bonacomba, benlèu tre 1436 (atestat en 1442) fins a 1457. Son testament es datat de 1461.

 

Las armas de la familha de Cenaret son blasonadas "d'azur al moton passant d'argent coletat e clarinelhat de vermelh" mas sembla evident que lo terme aret deu èsser prefierat a moton per descriure aqueste mòble parlant. L'observacion de nòstra pèira coma del sagèl de Bernad de Cenaret, Dom d'Aubrac en 1312 (ont l'animal es representat rampant, Framond n°521), confirman aquesta assercion. Prepausarem donc coma blasonament de las armas d'Astorg de Cenaret : "d'azur a l'aret passant d'argent coletat e clarinelhat de vermelh a la bordadura denticulada de ...".

 

Abans d'acabar, podèm senhalar la preséncia de polidas frescas del sègle 14 sus las voltas de la glèisa Sant Amanç que merita la visita. 

 

P1140333.JPG

 

Mercejam tanben Nicolau Revel per sos rensenhaments precioses.

 

Sorgas principalas : H.de Barrau, "Etude historique sur l’abbaye de Bonnecombe" in Mémoires de la Société des lettres, sciences et arts de l'Aveyron, t.2, 1840, p.193 et seq ; P. de la Malène, "Parcours romans en Rouergue", T.2, Ed.du Rouergue, 2009, M.de Framond, "Sceaux rouergats du Moyen-Age", A.D. de l'Aveyron, 1982 ; Ph. MAURICE, La famille en Gévaudan au XVe siècle, Paris, Pub. de la Sorbonne, 1998 ; G. de Jourda de Vaux, "Le nobiliaire du Velay et de l'ancien diocèse du Puy", Tome 7, 1924-1933.

Repost 0
Published by eraldica-occitana.over-blog.com - dans 12 Avairon
commenter cet article
3 janvier 2012 2 03 /01 /janvier /2012 21:25

P1190657.JPG

 

Situit a la broa del causse, sus la comuna de Salas-Comtals, lo castèl del Colombièr foguèt bastit al sègle 14 pel linhatge dels cavalièrs de Salas a proximitat de l'ancian domèni galo-roman de Mondalazac. D'aquesta epòca sembla datar la torre màger e una part de la sala senhoriala ondrada de fenèstras geminadas.

 

En 1437, lo feu passèt a la familha de La Panosa ambe lo maridatge d'Amalric de La Panosa-Lopiac ambe l'eiretièra Margarida de Salas. Aquestes senhors agrandiguèron lo castèl e faguèron pausar una pèira escultada a loras armas.

 

Castel-del-Colombier-a-Mondalazac.JPG

 

A l'ora d'ara, aquesta placa es plaçada en dessús d'una pòrta segondària del sòtol mas s'agís segurament d'un re-emplèc. Quitament se foguèt martelada se pòdon encara aisidament legir las armas de La Panosa "d'argent a sièis cotissas de vermelh", mas los supòrts que semblan aver agut d'alas (grifols, dragons?) e l'èlm son ara completament afrabats.

 

P1190754-copie-1.JPG

Repost 0
Published by eraldica-occitana.over-blog.com - dans 12 Avairon
commenter cet article
27 novembre 2011 7 27 /11 /novembre /2011 22:15

Lo vilatge segalin de Moirasés (Moyrazes, 12), plaçat sus l'antica rota religant Rodés al Roergue occidental, dependiá dempuèi la debuta del sègle 13 dels avèsques de Rodés que i tenián un castèl. Ne faguèron lora residéncia d'estiu principala fins al sègle 15. P1260681.JPG

 

La construccion de la glèisa foguèt entamenada entre 1429 e 1457, pendent l'episcopat de Guilhèm de La Tor. Aital, la clau de volta del còr pòrta las armas d'aqueste avèsque d'origina auvernhassa de que lo linhatge plan important portava "d'azur semenat de flordalisses d'aur a la tor d'argent maçonada de sable, a la cotissa de vermelh brocanta".

 

                 P1260673           P1260674.JPG

 

La màger part de l'edifici foguèt çaquelà bastida a partir de 1526 per lo grand avèsque bastidor Francés d'Estanh (1504-1529). Es per aquesta razon que trobam sas armas representadas cinc còps dins lo sanctuari (quatre claus de volta e un culòt) e tanben al dessus del portal d'entrada. L'importanta familha roergassa d'Estanh portava "d'azur a tres flordalisses d'aur al cap del meteis".

 

Moirases---F.d-Estanh.JPGF.d-Estanh.JPGF.d-Estanh--1-.JPG

 

                    F.d-Estanh--2-.JPG    culot-F.d-Estanh.JPG

 

P1260680.JPG

 

Per acabar, podèm senhalar que la comuna adoptèt d'armorias oficialas en 1979. Son las armas de l'avèsque de Rodés Vezian de Boyer que foguèron retengudas, en sovenir de las "costumas e libertats" que balhèt al vilatge en 1274. Aqueste prelat portava "d'azur a un rosièr al natural". L'escut del vilatge se pòt observar suls panèls indicatius dels noms de carrièras del borg.

 

P1260686.JPG

Repost 0
Published by eraldica-occitana.over-blog.com - dans 12 Avairon
commenter cet article
27 octobre 2011 4 27 /10 /octobre /2011 18:54

Lo vilatge de Lunèl, actualament dins la comuna de Sant-Felix-de-Lunèl, es una anciana dependéncia de l'abadiá de Concas situida a qualques quilomètres mai a l'oèst. Es d'alhors de las peirièiras de Salés totas pròchas que venon la pèiras de calcari jaune que serviguèron, entre autras, a la construccion de la celèbra glèisa abadiala.

P1260039.JPG

Lo vilatge es encara a l'ora d'ara dominat per la glèisa dedicada a Santa Maria-Magdalena e per un ostalàs, vestigi de l'ancian castèl dels abats benedictins.

 

 

 

P1260010.JPGLa segonda travada de la glèisa pòrta a la clau de volta las armas de l'abat Antòni de Rosselet (1520-1540) qu'aviam descobèrtas dins las comunas vesinas de Senèrgas e de Sant Cibrian de Dordon. Son aquí pinturadas e se pòdon blasonar "d'azur al sautor alisat d'argent ; al cap d'argent cargat de tres tortèls d'azur". Çaquelà, los esmauts istorics d'aquestas armorias son pas coneguts e aquestas colors aportadas a l'escut pòdon pas èsser consideradas coma las vertadièras. Una autra clau de volta pòrta una flordalís pinturada ela tanben en blau sus fons blanc.

 

             P1260007.JPG

 

En fàcia de la glèisa, se tròba l'ancian castèl de Lunèl. Primitivament dins las mans de la familha dels senhors d'Estanh, foguèt balhat als comtes de Rodés en 1279. Puèi, passèt dins lo domèni dels abats de Concas qu'en faguèron una residéncia a partir del sègle 15. L'essencial de l'edifici sembla datar d'aquesta epòca ambe una granda campanha d'adobaments al sègle seguent (fenèstras de la Renaissença).

 

P1260030.JPG

 

La màger part dels obratges defensius a desaparegut e podèm observar los corbèls d'una bretesca e qualques bocas de fuòc. Atanben, l'angle nòrd-èst del bastiment pòrta encara, jos la tieulada, la basa d'un ancian torrilhon desrocat. Es cargada d'un escut ondrat d'un escartairat. Representa las armas de Loís de Crevant, abat de Concas dins las annadas 1483-1496. Aqueste prelat, energic e bastidor, èra sortit d'una familha torangèla que portava "escartairat d'argent e d'azur". Entreprenguèt de bravas òbras dins la glèisa abadiala de Concas ont podèm tornar trobar sas armas representadas.

 

P1260024.JPG

 

Sorgas: P. de la Malène, Parcours romans en Rouergue, T.1, éd.du Rouergue e P.Lançon/J.Poulet, Le trésor héraldique de Conques… in Etudes Aveyronnaises, 1995.

Repost 0
Published by eraldica-occitana.over-blog.com - dans 12 Avairon
commenter cet article
9 août 2011 2 09 /08 /août /2011 20:52

placa armoriada al 36 av Roergue venent del castèl de PrivLo long de la carrièra granda de Lanuèjols (Lanuéjouls, 12), que forma la rota de Rodés a Vilafranca, trobam una pèira armoriada utilizada en re-emplèc sus la faciada d'un ostal pichon. Aquesta placa de calcari escultada vendriá de l'ancian castèl del vilatge vesin de Privezac.

Aqueste castèl, mencionat al sègle 13 coma tengut pel linhatge carcinòl de Cardalhac, comandava l'anciana via romana de Rodés a Caors. Situit alprèp de la glèisa parroquiala, èra estat tornat bastit al sègle 16 après sa destruccion totala pendent las Guèrras de Religion. Compausat d'un grand bastiment flancat de tres torres e d'un valat enaigat, aqueste ostalàs senhorial èra un dels mai polits de Roergue. Al moment de la Revolucion Francesa, lo 30 d'agost de 1789, una primièra susmauta obligèt son proprietari a quitar lo luòc per s'anar refugiar a Vilafranca-de-Roergue. Una segonda revòlta, lo 1èr d'abrial de 1792, menèt una partida de la populacion a pilhar e brutlar lo castèl devengut lo signe òrre d'una dominacion detestada. Puèi, aqueste grand castèl foguèt desrocat a partir de 1792 en servissent de peirièira per las populacions alentorns.

 

Aital se pòt explicar la preséncia de nòstra placa sus la faciada d'aqueste ostal al 36 avenguda del Roergue a Lanuèjols.

 

Per çò qu'es de l'estudi eraldic, l'escut se presenta coronat, suportat per dos salvatges armats de maçugas e acompanhat jos la punta d'un angèl bufant, elements que restacan l'escultura al periòde classic dels sègles 17 o 18.

Las armas qu'i son representadas mesclan dins un partit dos escuts qu'aviam jà encontrats associats dins la capèla Nòstra Dòna de Foncorrieu de Marcilhac-Vallon.

 

placa-armoriada-al-36-av-Roergue-venent-del-caste-copie-1.JPG

 

 

S'agís de las armas de la familha de Grimoard de Pestelhs de Levís e del linhatge dels vescomtes de Polinhac. Aital, l'escut se podriá blasonar " partit escartairat d'argent a la benda de vermelh acompanhada de sièis flanquís del meteis pausats en òrla (qu'es de Pestelhs) e d'aur a tres cabrions de sable (qu'es de Levís), cargat d'un escuçon de vermelh al cap dentat d'aur (qu'es de Grimoard) pausat en abisme ; e faissat d'argent e de vermelh de sièis pèças (qu'es de Polinhac)".

 

grimoard-pestelh-levis-de-polignac.jpg

 

En crosant las genealogias complicadas d'aquestas familhas, podèm ensajar de fargar una ipotèsi d'identificacion.

A la fin del sègle 15, trobam Gui IV de Levís (+ 1508), baron de Cailutz, Sauvian e Olargas, maridat ambe Margarida de Cardalhac dòna de Varaire e Privezac. Aital se podriá explicar lo passatge d'aquesta senhoriá dins lo domèni dels Levís. 

Lora rèire-rèire felena, Joana de Levís, esposèt en 1575 son cosin alonhat Joan-Claudi de Pestelhs-Levís a Vilafranca de Roergue.

Trenta ans après, lora filha, Anna de Pestelhs-Levís, esposèt en segondas nòças en 1607 Joan de Tubièras de Grimoard. La partida dèstra de l'escut s'esclaira. Demòra a explicar alara l'abséncia estranha de las armas de Tubièras que son presentas per contra dins l'escuçon de la capèla de Marcilhac...

Enfin, es probablament lor filh, Joan de Tubièras-Grimoard de Pestelhs de Levís, qu'esposèt lo 12 de novembre de 1644, Maria-Isabèl filha del vescomte de Polinhac, de que trobam las armas del costat senèstra del partit de l'escut. 

L'escultura seriá donc databla de la segonda mitat del sègle 17.

 

 

Sorgas : "L'incendie du château de Privezac", L'aveyron Magazine, genièr de 2011, p.20.

http://racineshistoire.free.fr/LGN/PDF/Levis.pdf per la genealogia dels Levís.

http://fr.wikipedia.org/wiki/Famille_de_Pestels per la genealogia dels Pestelhs.

 

 

Mencionarem, en passant, que Privezac foguèt la patria de la poëtessa occitana Julieta Fraisse, mai coneguda jos l'escais de Calelhon.

 

 

Repost 0
Published by eraldica-occitana.over-blog.com - dans 12 Avairon
commenter cet article
23 juin 2011 4 23 /06 /juin /2011 22:20

La primièra mencion d'aquesta capèla (Marcillac-Vallon, 12) data de la mitat del sègle 14. Dependiá alara de l'abadiá vesina de Concas.P1220450.JPG Foguèt consacrada en 1389. Pro lèu se desvelopèt un pelegrinatge vèrs aqueste edifici marial ont las joves maires venián demandar la proteccion per lors enfants a la Vièrge de Fontcorrieu, incarnada per una estatua datada del sègle 14. Mai tard s'ajustèron de processions per la proteccion de las recòltas, en particular lo diluns de Pentacòsta per la Sant Borron que festeja, encara duèi, lo borronament de la vinha, plan importanta dins aqueste airal roergàs.

Es pas impossible qu'aquestas devocions sián pas un eiretatge de practicas milenaras d'origina pagana associadas a la font vesina "Fons Currens" que balhèt son nom al luòc.

 

 

 

 

 

 

   

L'eraldista serà mai que mai interessat per l'ensemble de pinturas interioras de l'edifici. Podèm destriar doas campanhas successivas dins aquesta decoracion.

La volta del còr foguèt pinturada en 1680 tal coma o podèm observar sus un arc ondrat d'un escut non identificat que sembla portar tres arbres al natural sus un camp de sinòple. Lo caractèr plan realista d'aquesta pintura, pro rare dins un escut, nos fa pensar que s'agís benlèu pas d'armorias vertadièras mas d'una "decoracion" d'un escut pre-existent.

P1220445.JPG.                        P1220446.JPG 

 

 

La volta de la nau foguèt pinturada a son torn en 1703, per un monge de l'abadiá deP1220436 Concas. Fachas dins un estile popular, aquestas pinturas mesclan retraches, evocacions religiosas e armorias de dignitaris eclesiastiques e de benfachors de la capèla. P1220444

 

 

 

  

 Es aquí que trobam la màger part del patrimòni eraldic del luòc.

  P1220441

 Trobam representadas tres còps, las armas de l'avèsque de Rodés de l'epòca, Paul-Philippe de Lezay de Lusignan (1693-1716) que portava "burelat d'argent e d'azur de dètz pèças".  La granda e celèbra familha peitavina de Lusignan, comtes de La Marcha, se partegèt pro lèu en mantunas brancas. Una d'elas prenguèt lo títol de senhors de Lezay, localitat pròcha de Lusignan. L'escut del prelat es aicí representat ambe quatre burèlas d'argent sus un camp d'azur. Es acompanhat de la mitra e de la cròssa e tanben coronat. Doas serenas li servisson de supòrt.

 P1220438

 

  

 

 

Encontram tanben a doas represas las armas de l'abadiá Santa Fe de Concas, de que la capèla dependiá. Lo capítol dels canonges d'aqueste establiment benedictin utilisava, al mens dempuèi lo sègle 17, una representacion eraldica de la Fe que rapelava lora santa patrona. Aqueste signe es aquí acompanhat d'una corona. L'escut se pòt blasonar "d'azur a una Fe al natural susmontada d'una corona d'aur". Aquestas armas s'encontran mantuns còps a Concas e dins de sanctuaris que ne dependián (Grand-Vabre, Cambon, Sant Joan lo Freg...).P1220439.JPG

 

Trobam endacòm mai çò que podrián èsser las armas de l'abat de Concas Alessandro de Caretto (...1566-1571...). Aqueste òme sortiguèt d'una granda familha de la noblessa ligura, descendenta dels marqués de Montferrat e coneguda dempuèi la fin del sègle 12. Èra tanben abat de Bonacomba coma son oncle Paolo abans el. Aquela familha placèt al sègle 16 un cèrt nombre de sos filhs a de plaças eminentas del clergat occitan. Aital, dos fraires Caretto foguèron avèsques de Caors entre 1514 e 1553. Aqueste linhatge portava "d'aur a cinc bendas o cotissas de vermelh" mas aquí, lo pintre las auriá figuradas pas qu'ambe quatre bendas. Podèm observar donc un escut portant "d'aur a quatre bendas o cotissas de vermelh" dominat d'una corona. Alessandro de Caretto foguèt abat de Concas dins la segonda mitat del sègle 16, dins las annadas 1566-1571, siá mai d'un sègle abans nòstra pintura.  Sabèm pas perque l'artista auriá representat las armas d'aqueste abat anterior puslèu que las d'un autre. Benlèu Alessandro de Caretto aviá fach quicòm de particular per Nòstra Dòna de Fontcorrieu. Mas sèm pas jamai a l'abric d'una simpla error d'identificacion e nos cal demorar prudents !

 

P1220435.JPG

 

 Encontram tanben l'escut d'un autre abat de Concas, coronat e dominat per la cròssa e la mitra abadialas. S'agis de Jean-Armand Fumée des Roches mòrt en 1712 e donc contemporanèu de nòstra òbra pinturada. Sortiguèt d'una familha torangèla coneguda dins l'entoratge reial francés al sègle 15, e qu'èran senhors de  las Roches-Saint-Quentin dins lo ròdol de Loches (37). Los membres d'aqueste linhatge portavan siá "d'azur a doas faissas d'aur acompanhadas de sieis besants d'argent pausats 3 2 1" siá "d'argent a tres aliàs sièis fusadas de sable pausadas 3 2 1". Aquí, lo pintre representèt d'un biais un bocin maladrech un escut "d'argent a tres fusadas o masclas de sable pausadas en faissa" tal coma o podèm veire sus l'illustracion seguenta.

P1220430.JPG 

Endacòm mai se tròban las armas de la familha Dejoan de Gradèls, del nom d'un domèni situit sus la comuna vesina de Valadin. Aqueste linhatge portava segon Rietstap "de vermelh a dos avant-bras vestits d'argent, las mans juntas al còr de l'escut al cap d'argent cargat d'un creissent de vermelh pausat entre doas estelas d'azur". Sus l'escut visible dins la capèla, los esmauts son pas totjorn plan clars mas lo blasonament sembla correspondre a aquestas armas.

P1220456.JPG

 

Un dels elements eraldics mai interessants de l'ensemble es sens dobte l'associacion de dos escuts pinturats que fan vesinar las armas de las familha de Tubièras-Grimoard de Pestelhs de Levís e las dels vescomtes de Polinhac en Velai.

P1220433.JPG

Pensam que s'agís de las armas de Maria-Carlòta, filha de Joan de Tubièras-Grimoard de Pestelhs de Levís e de Maria-Isabèl de Polinhac, que moriguèt en 1719.

Sa grand-maire pairala, Anna de Pestelhs de Levís eiritèt de la senhoriá vesina de Valadin a la debuta del sègle 17 e se maridèt en segondas nòças ambe Joan de Tubièras-Grimoard en 1607. Aital las armas familhalas devenguèron "escartairat d'argent a la benda de vermelh acompanhada de sièis flanquís del meteis pausats en òrla (qu'es de Pestelhs) e d'aur a tres cabrions de sable (qu'es de Levís), cargat d'un escuçon partit d'azur a tres rosetas d'esperon d'aur al cap del meteis (qu'es de Tubièras) e de vermelh al cap dentat d'aur (qu'es de Grimoard) pausat en abisme". Son aquestas armas que se veson aicí sus un escut coronat. L'autre escut, coronat tanben, pòrta las armas dels vescomtes de Polinhac "faissat d'argent e de vermelh de sièis pèças".

 

Es interessant de veire coma los linhatges gardavan d'aquel biais dins loras armas las marcas de las principalas aliganças passadas. Aital los Pestelhs, senhors del castèl de Mèrle en Auvernha s'aliguèron als Levís a l'escasença del maridatge de Rigaud ambe Gabrièla de Levís en 1487. Aquesta aligança foguèt doblada per l'union entre Joan-Claudi e Joana de Levís, eiritièra de Cailutz en 1574. De tot aquò ven l'escartairat. Puèi, a la generacion seguenta lo maridatge d'Anna ambe un Tubièras-Grimoard qu'eiritava de son costat d'un partit de las armas d'un linhatge roergàs e d'una familha de Gavaldan.   

 

L'escut de Polinhac tot sol es representat un autre còp sus la volta de la nau de Fontcorrieu, encadrat per doas serenas e ambe un faissat de uèch pèças.

 

     P1220453

 

Podèm pensar que Maria-Carlòta, o benlèu sos parents, foguèron benfachors de la capèla de Fontcorrieu e qu'aquestas pinturas ne servèron lo remembre.

 

 

Puèi trobam dos escuts non  clarament identificats. Lo primièr pòrta un "escartairat d'argent a l'agla de sable e de vermelh al leon d'aur" e es suportat per doas aglas blancas. D'unas sorgas fan l'ipotèsi que podrián èsser las armas de Miquèl de Bancalis de Prunas, abat d'Arborèl al diocèsi de Castras en 1668 e filh d'Enric, capitani de cavalariá (J.Poulet in Bulletin du Cercle Généalogique du Rouergue n°12, 1995 relaiat pel siti http://marcillac-histoire.over-blog.com). Aquesta familha vesina de Marcilhac (Prunas se situís a qualques quilomètres) portava "d'azur a l'agla d'aur". Pr'aquò, aquesta identificacion es a prene ambe precaucion estent donat las diferéncias de colors, la preséncia del leon dins un escartairat desconegut dins aquesta familha e l'abséncia de simbòls religioses (cròssa e mitra abadialas). 

P1220434.JPG P1220432

 

Lo segond presenta las armas "d'argent al cabrion de vermelh".  La simplicitat d'aquestas armas convidan tanben a demorar prudents sus las identificacions possiblas. Benlèu d'autras informacions nos vendràn un jorn ajudar a resòlver aquestes dos problèmas d'identificacion.

 

P1220462.JPG

  Enfin, per acabar, quitarem lo luòc pel portal bèl de la clausura occidentala, edificat dins la primièra mitat del sègle 20. I son figuradas las armas de dos avèsques de Rodés. Louis Eugène Franqueville, avèsque de 1900 a 1905 que portava "d'aur a un mont de sinòple somat d'una crotz trefuelhada de vermelh acostada de doas estelas del meteis". Aicí, l'escut es gravat un bocin diferentament e las estelas se tròban pausadas sus un cap, de part e d'autra del monogram A(ve) M(aria) que trobam mantuns còps dins l'edifici.

 

          P1220460            P1220457.JPG

 

 

Puèi vesèm las de son successor Charles du Pont de Ligonnès (1906-1925) que portava "de vermelh a l'èlm d'aur acompanhat de tres estelas d'argent pausadas doas e una". L'escut es susmontat d'una crotz trefuelhada.

 

P1220413.JPG

Repost 0
Published by eraldica-occitana.over-blog.com - dans 12 Avairon
commenter cet article
6 mai 2011 5 06 /05 /mai /2011 21:50

mapa vilafranca

 

 

 

Vilafranca, Roergue, Guiana.

 

 

 

 

 

 

 

 

Se avèm la costuma d'encontrar la màger part dels testimònis eraldics dins de luòcs publics o dubèrts a la visita, es mai rare que de particulars nos dubrigan las pòrtas de l'ostal per nos far descobrir de pichòtas meravilhas.

 

Aital aquesta chiminièra monumentala databla del sègle 14 de que lo bendèl pòrta un escut cargat d'una bordadura engrelada.

 

P1040109.JPG

 

Agachada mai en detalh, l'escultura mòstra un relèu que sembla correspondre a una particion verticala del camp de l'escut .

 

P1040108.JPG

 

Se podriá donc far doas ipotèsis de blasonament : siá simplament "de ... a la bordadura engrelada de ..." o alara "partit de ... e de ... a la bordadura engrelada de ...".

 

La provenença d'aquesta chiminièra es pas coneguda ambe precision. Segon los proprietaris actuals, lors predecessors l'aurián aquesida dins la val d'Òlt a una data indeterminada (annadas 50?). Lo fach que siá talhada dins lo calcari podriá èsser un element de mai per confirmar aquesta origina geografica.

 

Del nòstre costat, nos es estat impossible d'identificar precisament aquestas armorias, en particular se las volèm religar a un linhatge carcinòl o roergàs de la val d'Òlt. Per contra, aquesta configuracion eraldica s'encontra en Auvernha ont n'avèm recensat al mens tres ocurréncias : dins l'Armorial de Guilhèm Revel (1450), Jacme de Torenhi del castèl de Nervieux en Forés (Dpt Lèira 42) portava "partit d'aur e de vermelh a la bordadura d'azur brocanta sul tot" ; la vila de Sant Flor que pòrta "partit d'azur e d'aur semenat de flordalis de l'un en l'autre, a la bordadura engrelada de vermelh" ; enfin lo cas lo mai pròche geograficament concernís l'abadiá Sant Giraud d'Orlhac que portava un "partit d'aur e de sinòple a la bordadura engrelada de l'un en l'autre" tal coma se pòt veire en tresena pausicion sus aqueste lindal dins la capèla d'Aurinca a Orlhac (15).

 

AURILL-1.JPG

                                                           Fotò Heurtelions

 

Aquesta pèça demòra çaquelà un plan bon exemple del patrimòni eraldic conservat per de particulars qu'an agut aicí l'aimabilitat d'acceptar nòstra demanda. Los mercejam coralament.

Repost 0
Published by eraldica-occitana.over-blog.com - dans 12 Avairon
commenter cet article
15 avril 2011 5 15 /04 /avril /2011 22:05

Lo pichon vilatge de Senèrgas, situit sus un platèu granitic a qualques quilomètres a l'èst de Concas, foguèt un cap-luòc de vigariá carolingiana e lo sèti d'un priorat dependent de la celèbra abadiá benedictina vesina.d.JPG

 

Pròcha de la torre del castèl databla del sègle 14, la glèisa parroquiala gotica es estada tornada bastida al sègle 16 per l'abat Antòni de Rosselet (1520-1540). Sas armas "de ... al sautor alisat de ... ; al cap de ... cargat de tres besants o tortèls de..." figuran en dessús del portal d'entrada del sanctuari. L'escut i es dominat per la cròça e la mitra.

             b.JPG         a

 

Aqueste personatge d'origina auvernhassa sembla èsser estat un abat bastidor e los edificis ont trobam sas armas representadas son pro nombroses dins lo ròdol de Concas. Las aviam dejà encontradas dins la glèisa de Sant Cibrian de Dordon e las tornam trobar encara sus un fragment de pilar d'origina desconeguda utilizat en re-emplèc sus la faciada d'un ostal del mas vesin del Vern (Cna de Senèrgas).  

 

P1260034.JPGD'autras occuréncias faràn l'objècte d'articles a venir dins nòstre blòg. 

 

Podèm tanben senhalar la preséncia dins la glèisa de Senèrgas de doas claus de volta dins la nau, caduna cargada d'una crotz patuda.c.JPG

 

(Sorgas : P.de la Malène, Parcours romans en Rouergue, T.1, ed.du Rouergue e P.Lançon/J.Poulet, Le trésor héraldique de Conques... in Etudes Aveyronnaises, 1995)

Repost 0
Published by eraldica-occitana.over-blog.com - dans 12 Avairon
commenter cet article