Overblog Suivre ce blog
Administration Créer mon blog

Presentacion

  • : ERALDICA OCCITANA
  • ERALDICA OCCITANA
  • : Aqueste blòg a per tòca d'estudiar e de presentar l'istòria e lo patrimòni eraldic occitan. L'espaci estudiat s'espandis sus l'ensemble del domeni de la lenga d'òc de l'Auvernha als Pirenèus e de l'Ocean Atlantic als Alps. L'epòca privilegiada es l'Edat-Mejana (12en-15en sègles) sens, çaquelà, daissar los sègles seguents dins l'ombra. JONHÈTZ-NOS e participatz al projècte !
  • Contact

Recèrca

5 avril 2013 5 05 /04 /avril /2013 20:49

mapa-vasarac.PNG

 

 

 

Vasarac, Bas Carcin, Guiana.

 

 

 

 

 

 

 

 

La glèisa Sant Jolian de Vasarac (Vazerac, 82) seriá estada fondada pels benedictins de Cluny al sègle 12, sus un camin de romavatge.

 

Vazerac-82-19-02-09--10-.JPG 

 

Aquesta importanta parròquia de l'archipreirat dels Vals, en Carcin Blanc, dependiá çaquelà directament dels avèsques de Caors. En 1264, l'avèsque Bertomieu de Rós l'auriá abandonada al profit del capítol dels canonges de sa catedrala que ne gardèron los beneficis duscas a la Revolucion Francesa.

 

La glèisa primitiva foguèt tornada bastida a partir del sègle 15 e podèm observar mantunas campanhas d'òbras. Lo còr e las doas primièras travadas datan de la fin del sègle 15 alara que las doas darrièras travadas son bastidas dins un estile Renaissença de la primièra mitat del sègle 16. Los damatges subits pendent las guèrras de religion entrainèron d'importants adobaments al sègle 17 ont foguèron bastits lo portal d'estile classic e lo campanal. La volta actuala data del sègle 19.  

 

Dins la partida medievala, l'eraldista podrà observar una clau de volta ondrada d'un politVazerac 82 19-02-09 escut portant un burelat de 14 pèças.

  

Podriá èsser una representacion de las armas de la familha peirigordina de Bainac, linhatge potent originari de la val de Dordonha, que bastiguèt una de las mai granda fortalessa encara  visibla duèi en Peiregòrd. Aquesta familha portava "d'aur a 5 burèlas de vermelh".

 

D'efièch, un ramèl cabdèt dels Bainac de Comarcas se venguèt installar dins la val d'Òlt, a Floressàs (30 qm al nòrd-oèst de Vasarac), a la seguida d'aliganças matrimonialas ambe los linhatges carcinòls de Gordon, de Teminas e de Montagut dins la primièra mitat del sègle 14. Aital, trobam en 1428 un Joan de Bainac, senhor de Floressàs e senescal de l'avèsque de Caors. 

 

Coma sovent dins l'eraldica medievala, lo nombre de pèças eraldicas d'aquestas armas  metèt de temps a s'estabilizar e vesèm suls sagèls conservats que mantuns membres de la familha de Bainac utilizèron un burelat (de 8 a 14 pèças) al luòc de las cinc burèlas retengudas pels eraldistas modèrnes. Malgrat aquestes indicis, devèm demorar prudents sus l'identificacion d'aquestas armas de que la simplicitat convida a la mai granda circonspeccion. Benlèu qualques documents istorics vendràn un jorn esclarzir aquesta ipotèsi.

 

Dins la partida posteriora (sègle 16) de la nau, una capèla laterala presenta quatre culòts armoriats e colorats. Los estudiarem dins l'òrdre de las fotografias çai-jos. 

 

Vazerac-82-19-02-09--4-.JPGVazerac-82-19-02-09--5-.JPGVazerac-82-19-02-09--3-.JPGVazerac-82-19-02-09--6-.JPG

 

Lo primièr presenta un escut "d'azur al tau d'argent bordat d'aur". Plan evidentament aqueste blasonament ten compte de las colors presentas a l'ora d'ara que pòdon èsser plan diferentas de las pinturas d'origina. Malgrat lo fach que lo tau siá pro rare en eraldica, nos es estat impossible d'identificar aquestas armas.

 

Los dos escuts seguents pòrtan segurament las meteissas armas "de vermelh a quatre cotissas d'aur" mas lo primièr d'entre eles, en forma de tarja d'estile Renaissença, sembla integrar la cotissa de la punta a la bordadura de l'escut.

Aquí, es possible que las colors sián estadas inversadas e que las armas se deguèsson legir "d'aur a quatre cotissas de vermelh". 

D'efièch, doas ipotèsis pòdon èsser emisas per l'identificacion d'aquestas armas.

 

Coma l'avèm dejà dich, la glèisa de Vasarac dependiá de l'avèsque puèi dels canonges de Caors e aquestas armas son pas sens rampelar las dels dos membres de la familha italiana de Caretto qu'ocupèron lo sèti episcopal dins la primièra mitat del sègle 16. Luigi de Caretto entre 1514 e 1524 e son nebot Paolo entre 1524 e 1553 daissèron la marca eraldica de lor linhatge "d'aur a cinc cotissas de vermelh" dins las galariás del clastre de Caors (veire nòstre article sus la catedrala de Caors). Poriam èsser aquí tanben davant un testimòni fautiu (quatre cotissas al luòc de cinc) de lor passatge dins lo diocèsi carcinòl.

 

Costat laïc aqueste còp, la senhoriá de Vasarac dependiá de la baronia de Caussada. Lo linhatge dels barons de Caussada foguèt un dels mai importants del Carcin-Bais e reivindiquèt un temps un títol vescomtal. Après la Crosada Albigesa, los senhors de Caussada qu'avián sostengut los comtes de Tolosa (Ratièr de Caussada foguèt cargat de la defénsia de la pòrta Matabiòu pendent lo tresen sèti de Tolosa en 1219) , deguèron daissar lo còr de lors domènis (Caussada) al rei de França. Se retirèron alara dins lor castèl de Puègcornet, vesin de Vasarac.

  

 Lora istòria eraldica es mai que complicada e ne direm pas que l'essencial.

 

Ratièr de Caussada, probablament lo filh del defensaire de Tolosa de 1219, participèt a la setena crosada jos la bandièra del comte capecian de Tolosa, Anfós de Peitius. Aquesta participacion poiriá èsser estada una consequéncia de sa somission a la corona de França. Ratièr es aital mencionat en junh de 1250 a Sant Joan d'Acre. Es aquesta mencion qu'explica la preséncia de sas armas dins la sala de las Crosadas del castèl de Versailles. Son figuradas "d'aur a doas caussas de vermelh pausadas en pal" mas coneissèm pas la sorgas d'aqueste blasonament...

 

P1070885bis.JPG   

 

Aquestas caussas parlantas (ne tornam trobar una dins las armas de la vila de Caussada), figuran encara dins lo sagèl de Raimond de Caussada, senhor de Puègcornet, apendut a dos actes datats de 1369 e 1370. I son escartairadas ambe un escacat de quatre traches.

 

Mas un pauc mai de cincanta ans après (1425), lo cavalièr Joan de Caussada de Puègcornet sagelava a son torn d'un "escartairat als 1 e 4 escacat de 16 punts e als 2 e 3 a tres barras ". Sens que n'agèssem d'explicacions, las caussas ancestralas avián daissat la plaça a de barras aliàs bendas o cotissas. Aital, Rietstap balha coma armas a la familha "d'aur a quatre cotissas de vermelh" blasonament que tornam trobar dins l'excellent armorial carcinòl d'Esquieu.

 

Se tot aquò apareis encara un bocin fosc, las semblanças eraldicas e la proximitat geografica del castèl de Puègcornet de que relevava Vasarac fan qu'aquesta ipotèsi d'identificacion pòt èsser considerada coma seriosa.

 

Probablament, son las meteissas armas (a tres cotissas aqueste còp) que son representadas en pichon dins l'escusson formant cartocha dins lo libre ondrant lo darrièr culòt mas ambe lo camp recobèrt de pintura blava coma lo fons del libre.

 

Acabarem l'inventari eraldic de l'edifici en parlant d'un escut present a la basa d'un veirial datable del sègle 18.

 

Vazerac-82-19-02-09--2-.JPG 

  Pòrta las armas de la familha d'Ablanc figuradas aicí coma "d'aur al braç dèstre de carnacion eissent d'una nivola d'argent e tenent tres flors d'azur, acompanhat de cinc tortèls d'azur tres en cap e dos en punta". L'escut es tengut per dos leons contornats e pòrta una corona comtala.

 

Aquesta familha de noblessa de rauba es coneguda a partir de Jacmes Dablanc aliàs d'Ablanc, qu'obtenguèt la carga de secretari del rei, contrarotlaire de la Cancelariá de Montalban dins la segonda mitat del sègle 17. Sos filhs probablament, formèron doas brancas al linhatge ambe Loís Dablanc, senhor de La Boissa, conselhièr secretari al Presidial de Caors e Pèire Dablanc, senhor d'Anglars, secretari del rei a la Cort de las Ajudas de Montalban.

 

L'Armorial General de d'Hozier (1697-1704) balha a aquesta familha "d'aur a un pal d'azur acostat de sièis moscas de sable 2 2 e 2" per la branca de La Boissa e "d'azur a una man drecha d'argent tenent un ramelet de tres ròsas tijadas d'aur" per la branca d'Anglars, çò que revèrta mai nòstre escut.

 

d'Ablan arm general 1696 p1413 vol 15

 (Arm. Gen. vol XV p.1413)

 

d-Ablan-arm-general-1696-p1415-vol-15.JPG (Arm. Gen. vol XV p.1415)

 

d-Ablan-arm-general-1696-vol-14-p948-.JPG

  (Arm. Gen. vol XIV p.948)

 

Autre blasonament encontrat dins lo "Dictionnaire du blason" d'E.de Boos (n°776), mai semblant a nòstre escut, "d'aur al braç senèstre de carnacion eissent d'una nivola e tenent tres violetas, lo tot al natural, acompanhat de cinc tortèls d'azur tres en cap e dos en punta" çò que fa dejà prossas armas diferentas per aqueste modèste linhatge de fonccionaris reials carcinòls !

 

Sorgas principalas : L. Esquieu, "Essai d'un armorial quercynois." Paris, 1907 ; R.de Mentque, "Les sires de Puycornet." in B.S.A.T.G. 1921 ; E. de Boos, "Dictionnaire du blason", Le léopard d'or, Paris, 2002 ; P. Gayne, "Dictionnaire des paroisses du diocèse de Montauban.", 1978 ; P. de Bosredon, "Sigillographie du Périgord.", Périgueux, 1880 ; G.Demay, "Inventaire des sceaux de la collection Clairambault...", vol.1, Paris, 1885 ; J.Roman, "Inventaire des sceaux de la collection des pièces originales du Cabinet des titres...", Paris, 1909.    

Repost 0
Published by eraldica-occitana.over-blog.com - dans 82 Tarn e Garona
commenter cet article
30 mars 2013 6 30 /03 /mars /2013 20:11

Aqueste vilatge roergàs es situit dins la val d'Avairon (Varen, 82), a las termièras ambe lo Carcin e l'Albigés. Es dominat per una anciana glèisa priorala e lo castèl del decan benedictin que senhorejava lo luòc.

 

P1320856.JPG

 

Lo priorat foguèt fondat per Sant Guiraud d'Orlhac a la debuta del sègle 10 e beneficièt d'una importanta donacion de la comtessa Garsinda de Tolosa vèrs 972, balhant la senhoriá del vilatge als religiós.

 

Al sègle 11, la possession de las relíquias del còs de Sant Sèrgi justifiquèt la construccion d'una importanta basilica, acostada d'una segonda glèisa mai pichona, d'un clastre e de bastiments conventuals. Se la màger part de l'ensemble a desaparegut, nos demòra uèi l'anciana basilica Sant Sèrgi cap-d'òbra romanic, ara glèisa parroquiala plaçada jol vocable de Sant Pèire. I podèm observar en particular un ensemble de capitèls escultats remirables.

 

P1320801.JPGP1320814.JPGP1320803.JPGP1320806P1320808.JPGP1320812.JPGP1320815.JPG 

 

La fàcia meridionala de l'edifici garda lo remembre d'un portanèl, ara murat, que religava la nau e lo clastre desaparegut. Aquesta dubèrtura pòrta sus la clau de volta un escut armoriat.

 

  P1320843.JPG

 

Las armas figuradas presentan un escartairat d'un castèl e d'un leon.

 

P1320845.JPG

 

Son probablament las armas de Jacme de Castèlnau-Bertenor, qu'aviam dejà encontrat coma abat de Maurs entre 1500 e 1524. Coma lo priorat de Varenh, l'abadiá de Maurs dependiá tanben de Sant Guiraud d'Orlhac e podèm pensar que Jacme agèt successivament o simultaneiament la carga dels dos establiments.

 

La familha carcinòla de Castèlnau-Bertenor (Castelnau-Bretenoux, 46) portava dempuèi 1315 un "escartairat de vermelh al castèl d'aur (qu'es de Castèlnau) e d'argent al leon de sable (qu'es de Calmont)".

 

Podèm remarcar que l'escut, gravat d'un biais un bocin maladrèch, ten la forma dicha "ispanica", ambe la punta arredondida. Avèm dejà agut l'escasença de dire que foguèt la forma d'escut mai costumièra dins l'eraldica occitana duscas a la fin del sègle 13 e es pron rare de l'observar per un escut datable del debut del sègle 16.

 

Qualques decenias mai tard,  Varenh foguèt marcat per las violenças ligadas a las guèrras de religion e lo vilatge fortificat foguèt lo teatre de mantunas batèstas entre Uganauds e Catolics. En 1581, lo decan, membre del linhatge de Cardalhac, foguèt assassinat e nòstre portanèl murat gardariá lo sovenir d'aqueste eveniment. D'efièch, pòrta uèi lo nom de "Passatge de Cardalhac".

 

P1320855.JPG

 Lo castèl e las fortificacions de Varenh.

 

Sorga : http://www.varen.fr/fr/vie-culturelle/histoire-et-patrimoine.html 

 

  

Repost 0
Published by eraldica-occitana.over-blog.com - dans 82 Tarn e Garona
commenter cet article
3 janvier 2013 4 03 /01 /janvier /2013 21:38

mapa-caussada.PNG

 

 

 

Caussada, Bas Carcin, Guiana.

 

 

 

 

 

 

 

 

La vila de Caussada (Caussade, 82), en Carcin, garda tres testimònis remirables d'arquitèctura civila del sègle 13. Son tres ostalses nòbles, bastits per de familhas de cavalièrs urbans o de borgés enriquits pel comèrci. S'agís de l'ostal dich "de la Tavèrna", de l'ostal "de l'Arbòt" e enfin de la torre d'Arle.

 

Aqueste darrièr edifici presenta los vestigis d'un ensemble de pinturas muralas del darrièr quart del sègle 13. Restauradas en meteis temps que lo bastiment dins las annadas nonanta, revèlan de decòrs geometrics  e de scènas figurativas plan polidas.

 

P1310797.JPG 

 

D'efièch, la sala d'aparat del segond estatge es encara ondrada sus tota sa fàcia oèst d'una scèna de fèsta ont vesèm de personatges dansant jos una seguida d'arcadas. Lo registre superior presenta una scèna d'ajusta opausant dos cavalièrs armats de la lança e de l'escut. Aquesta representacion de scèna de torneg o de batesta es plan interessanta per l'eraldista.

 

P1310861.JPG

 

 

P1310879.JPG

 

 

 

220px-Enluminure_manuscrit_BNF_24369_Aliscans.png

 

 

Lo cavalièr d'esquèrra, de que lo cap es a mitat escafat, sembla representar un maure. D'efièch, pòrta un boclièr redond e d'anelets dins sas armas, caracteristics de las representacions estereotipadas dels guerrièrs sarrasins a aquesta epòca, coma o podèm observar sus  d'enluminuras nombrosas.  

 

 

 

 

 

 

                                                                                                                                        Enluminura Aliscans BNF ms 24369

 

  Es figurat en tren de tombar de son caval, renversat pel còp de lança que ven de recebre sul boclièr.

 

Son adversari victoriós es un cavalièr crestian portant un èlm tipic de la fin del sègle 13, ondrat d'un plumièr format d'una aureòla daurada ensarrant la punta d'una granda pluma de pavon. Son escut e la cobèrta de son caval son a sas armas "d'azur a l'ala (o mièg-vòl) d'argent acompanhada al canton dèstre d'una estela de sièis brancas d'argent".

 

P1310836.JPG 

 

Estimam melhor d'utilizar lo mot ala en plaça de mièg-vòl perqué aquestas armas son parlantas. Son las de la familha de Lalò que causiguèt segurament aqueste mòble per rampelar son nom en far un jòc de mot : Lalò / l'ala.

 

Aqueste linhatge aristocratic, conegut a Caussada dempuèi lo darrièr tèrç del sègle 12 , tirava probablament son nom d'un dels luòcs environant apelats "L'Alòd", en sovenir de lora abséncia de ligam feodal. D'efièch, rampelarem qu'a l'Edat-Mejana un alòd es una tèrra tenguda en plena proprietat sens cap de rapòrt vassalic a un senhor superior. Avèm trobat al mens quatre luòcs sonats aital dins un rai de trenta quilomètres a l'entorn de Caussada, lo mai pròche (17 qm) situit sus la comuna de Cailutz.

 

Tre lora aparicion dins las sorgas, los membres d'aqueste linhatge fan partit de l'entoratge dels senhors de Caussada que revindiquèron un temps un títol vescomtal. Sembla qu'èran assabentats en particular dins lo notariat e lo drech. Podèm senhalar Arnald de Lalo, jurisperites pel senhor Rater de Cauzada dins un plaid rendut en 1184 (cartulari de Vaor n°81) e Peire de Lalo notari reial de la cors del consols de Caussada en 1276 (AD Tarn&Garona G666). Èran tanben senhors foncièrs e tenián de domènis dins la baronia, en particular dins la parròquia de Milhac ont Gausbert de Lalo balhèt un feu en 1288. Los vestigis de lor ostal daissan pensar qu'i podián aver tanben una activitat de negòci.   

 

Lo faguèron bastir al mièg del sègle 13, quand la vilòta de Caussada fins alara amolonada a l'entorn de sa glèisa e de son castèl, sortiguèt de sas primièras muralhas per se desvelopar. La torre d'Arle seriá estada bastida sus una anciana pòrta de la vila. 

 

Lo cavalièr representat podriá evocar lo sovenir d'un fach d'armas gloriós d'un membre del linhatge qu'auriá acompanhat son senhor Ratièr de Caussada a la setena Crosada en 1250.  

 

  P1310880.JPG

 

Sorgas principalas : B.Pousthomis, "Maison dite Tour d'Arles à Caussade" in Bull.de l'année académique 1997-1998, MSAMF T.58 p.259 et seq. ; Collectiu, "Les peintures murales des maisons civiles de Bruniquel, Caussade ... aux 13ème et 14ème siècles." in Bull.de la Société Archéologique du Tarn-et-Garonne, T.CXIX, 1994 p.97 et seq. ; Ch.PORTAL et E. CABIE, "Cartulaire des Templiers de Vaour (Tarn).", Toulouse, 1894.

Repost 0
Published by eraldica-occitana.over-blog.com - dans 82 Tarn e Garona
commenter cet article
21 décembre 2012 5 21 /12 /décembre /2012 20:43

mapa-pueilaroca.PNG

 

 

 

Puèg-la-Ròca, Bas Carcin, Guiana.

 

 

 

 

 

 

 

 

Lo vilatge carcinòl de Puèg-la-Ròca (Puylaroque, 82) a gardat fins ara son caractèr medieval. Tornat bastit sul plan regular d'una bastida après sa destruccion pels crosats en 1209, aqueste borg pron important foguèt lo sèti d'un bailatge a partir de 1259. Jocat sus un puèg dominant aqueste canton del Carcin Blanc, aqueste punt fortificat (ròca) permetiá la susvelhança de tota la plana a l'entorn.

 

P1330545.JPG

 

Lo bastiment apelat "la ciutadèla" garda lo remembre d'aquesta fonccion militària.

 

 

P1330584.JPG                                                                                                La Ciutadèla

 

La glèisa parroquiala dedicada a Sant Jacme a gardat qualques testimònis del passat eraldic de la region.

 

Passarem lèu-lèu sus la preséncia dins un veirial de l'escut adoptat per la comuna en 1696 jos la pression de l'administracion fiscala de Loís lo 14en (Recensament del sénher D'Hozier). Aquestas armas fargadas de tota pèça sus un marrit jòc de mot a partir de la deformacion francimanda del toponim, se blasonan "d'azur al potz (per puy) d'argent maçonat de sable, pausat sus una ròca d'argent tanben". Se pòdon tanben observar suls panèls dels noms de carrièras del vilatge. 

 

    P1330617.JPG      P1330586-copie-1.JPG

 

 La capèla gotica dedicada a Nòstra-Dòna-de-las-Gràcias interessarà mai l'eraldista amator ambe sa clau de volta armoriada ont demòran qualquas traças de policromia.

 

P1330598bisI podèm observar un leon contornat e un cap cargat de cinc lausanges. Lo camp de l'escut presenta de rèstas de pintura blava.

 

Aquesta capèla foguèt ajustada a l'edifici vèrs 1364 per Bernad de Carit, canonge de Sant Severin de París originari de Puèg-la-Ròca. Aqueste personatge èra sortit d'un linhatge aristocratic local enauçat per las fonccions al prèp de la papautat d'Avinhon.

 

D'efièch, son oncle Bertrand de Carit, canonge e archidiague de Lavaur en 1318, dintrèt rapidament dins l'administracion financiària papala, probablament dins la règa del Papa carcinòl Joan XXII. Òme de fisança,  foguèt cargat pel Papa Benazet XII de distribuir los 6000 florins d'aur de caritat als paisses de Vermandois e Cambrésis devastats per la guèrra en 1340.

 

Tre l'an 1352, son nebot Bernad li succediguèt coma collector apostolic dins las províncias de Sens e Rouen e devenguèt mai tard avèsque d'Evreux (1376-1383). Puèi la familha de Carit capitèt de plaçar mantuns de sos membres dins las fonccions eclesiasticas normandas ; Guilhèm, canonge de Rouen en 1362, Nicolàs, Promotor de la Cors Arquiepiscopala de Rouen en 1386...

 

En Carcin, aqueste linhatge teniá de parts de las senhoriás de Puèg-la-Ròca, La Bastida-de-Pena e Belmont-de-Santa-Fe. Se mantenguèt fins al sègle 17 quand la màger part de lors domènis passèron a la familha de La Burgada de L'Albenca amb lo maridatge de Paula, filha e eiritièra de Joan de Carit senhor de Belmont, amb Antòni de La Burgada, co-senhor de L'Albenca.

 

P1330592.JPG

                                                        vista de la capèla N-D de las Gràcias

 

Aital, las armas de la familha Carit presentas sus nòstra clau de volta se tòrnan trobar dins l'escartairat adoptat pels La Burgada : "escartairat als 1 e 4 d'azur a tres cauquilhas d'argent cargadas d'una croseta de sable ;  als 2 e 3 d'azur al leon coronat d'aur al cap cordurat de vermelh cargat de cinc lausanges d'argent".

 

la-burgada-de-l-albenca.jpg

La Burgada de L'Albenca 

 

Aquí, lo leon es representat contornat e non coronat e trobam la confirmacion de la color blava del camp de l'escut. Prepausarem donc de lo blasonar aital : "d'azur al leon contornat d'aur al cap cordurat de vermelh cargat de cinc lausanges d'argent". 

 

bernad-de-carit-copie-1.jpg

Bernad de Carit 

 

L'autra familha dominanta a Puèg-la-Ròca e dins lo país a l'entorn pendent l'Edat-Mejana foguèt los dels Prez de Montpezat qu'aviam dejà encontrats precedentament (veire l'article sus Montpezat-de-Carcin). Trobam loras armas representadas dins un "partit (d'aur) a tres bendas de (vermelh) al cap (d'azur) cargat de tres estelas (d'aur) e de ... a la crotz clechada e alisada de ... acompanhada de quatre estelas de ..." sus un escut semblant pron recent dominant una nicha amainatjada dins la paret del còr. Cal dire qu'aquesta nicha acuèlha una partida del "tresaur" de la glèisa Sant-Jacme ont podèm observar un reliquiari del sègle 14 apelat "reliquiari del Sant Vèl" ont son representadas las armas d'aqueste linhatge.

 

              P1330609.JPG       P1330610.JPG

 

En contunhant la passejada per las polidas carrièras del borg, podèm contemplar mantuns ostals borgeses dels sègles 13 e 14 ont l'eraldica es un pauc presenta coma se pòt veire sus las fotòs seguentas.

 

P1330627.JPG

 

 

P1330570.JPG P1330552.JPG P1330582.JPG

 

Sorgas principalas : L.Carolus-Barré, "Benoît XII et la mission charitable de Bertrand Carit dans les pays dévastés du nord de la France - 1340" in Mélanges d'archéologie et d'histoire vol. n°62, 1950, pp.165-232 ; "Excursion à Caussade, Septfonts et Puylaroque" in Bulletin de la Société Archéologique du Tarn et Garonne, Tome XXIV, 1896, L.Esquieu "Essai d'un armorial quercynois", 1908, reed. Lafitte, Marselha, 1975.

Repost 0
Published by eraldica-occitana.over-blog.com - dans 82 Tarn e Garona
commenter cet article
30 janvier 2011 7 30 /01 /janvier /2011 00:51

P1060317.JPGSituida al centre del borg, a qualques mètres de la torre de la comandariá templièra (sègles 12-13), aqueste edifici data P1060331principalament dels sègles 13, 15 e 16.
Una clau de volta d'una capèla laterala pòrta un Tau que rapèla evidentament que la glèisa relevava de l'òrdre del Temple.

Una clau de volta del còr pòrta las armas dels vescomtes de Caramanh : " escartairat als 1 e 4 de ... al leon de ... e als 2 e 3 de ... a doas faissas de ..."
En 1321 lo rei de França Philippe le Bel vendèt lo vescomtat de Caramanh a Pèire Duèsa, fraire de Jacme Duèsa devengut Papa en 1316 jol nom de Joan XXII. Eissuda de la borgesiá financiara caorsina del sègle 13, aquesta linhada devenguèt una de las principalas familhas aristocraticas del Lengadòc medieval. Als sègles 14 e 15 sos membres èran vescomtes puèi comtes de Caramanh (Lauragués), vescomtes de Venés (Albigés), comtes de Negrapelissa (Carcin), senhors de Tulmont, Albiac, Montricós, Leojac, Lauzèrta, barons de Sant Felix (Lauragués), Sault, Lanhac, La Pomarèda, Saissac (Carcassés)... Armas dels Carman-Duèsa clau de volta de la glèisa

Trobam mantunas versions de las entresenhas d'aqueste linhatge que presentan totjorn un escartairat d'un leon e de doas faissas...

Dins son "Essai d'un armorial quercynois", Louis Esquieu (éd Champion, Paris, 1907, rééd. Laffitte Reprints, Marseille, 1975) prepausa segon sas sorgas :
"escartairat als 1 e 4 d'argent al leon d'azur armat e lengat de vermelh a l'òrla de 8 tortèls de vermelh e als 2 e 3 de vermelh a doas faissas d'aur" (d'après lo canonge Albe, "Autour de Jean XXII" )
"d'argent al leon d'azur acompanhat d'una òrla de 8 tortèls de vermelh" que solament la branca de Negrapelissa escartairava ambe lo "vermelh a doas faissas d'aur" (d'après Catel Mém. De l’Hist. De Languedoc. – Bull. hérald de France : 1882, col.102.) in arm Le Bouvier - Copie

L'armorial de Gilles le Bouvier del sègle 15 (BNF, mss français 4985, f°120 v) nos presenta el d'armas que se pòdon blasonar aital : "escartairat: als 1 e 4, d'argent al leon d'azur, a la bordadura del meteis cargada de dotze besants d'aur; als 2 e 3 de vermelh a doas faissas d'aur"

Enfin, l'estudi de M.de Framond suls sagèls roergasses ("Sceaux rouergats du Moyen-Age", AD de l'Aveyron, éd. françaises d'arts graphiques, 1982) nos presenta d'escuts mai pròches de nòstra clau de volta ambe un simple escartairat d'un leon e de doas faissas (sagèls d'Arnaud de Caramanh, senhor de Negrapelissa en 1422 n°251 e Joan de Caramanh, escudièr en 1421 e 1422 que bresa d'un lambèl n°316 e 317)

 

Repost 0
Published by eraldica-occitana.over-blog.com - dans 82 Tarn e Garona
commenter cet article
28 janvier 2011 5 28 /01 /janvier /2011 19:05

Montpezat de Quercy 19-02-09 (17)La collegiala gotica Sant Martin de Montpezat foguèt fondada pel cardinal Pèire dels Prez (1288?-1361), consacrada en 1343 e bastida entre 1337 e 1351. Aqueste prelat, filh de Raimond dels Prez senhor de Montpezat, faguèt sa carrièra clericala al servici del papa carcinòl Joan XXII e de la curia d'Avinhon. Doctor en drech civil, avesque de Riez puèi archivesque d'Ais de Provença en 1318, cardinal en 1323, nomenat vici-cancelièr de la Glèisa en 1325, professor a l'universitat de Tolosa abans 1329, diplomata del rei Philippe VI de Valois en 1342, aqueste personatge plan important moriguèt de la pèsta en Avinhon lo 16 de mai de 1361. Foguèt sepelit dins la collegiala ont son jasent se pòt encara observar. Montpezat de Quercy 19-02-09 (4)
La familha dels Prez de Montpezat faguèt rapidament d'aqueste edifici un sanctuari familhal e una clau de volta pòrta loras armas : se pòdon blasonar aital "d'aur a tres bendas de vermelh al cap d'azur cargat de tres estelas d'aur".
Joan dels Prez, nebot del fondator, avèsque de Coïmbra puèi de Castras, mòrt en 1353, i a tanben son jasent.

Mai tard, quand Joan IV dels Prez foguèt nomenat avesque de Montalban en 1517, faguèt realizar per l'escasença quinze tablèus de tapissariá contant la vida de Sant Martin. Aquesta òbra pòrta tanben mantuns escuts a las armas dels Prez.
Montpezat de Quercy 19-02-09 (19)  Montpezat de Quercy 19-02-09 (3)
                                                         Jasent del fondator Pèire dels Prez e escuts de sa familha.

 

En mai d'aquò podèm senhalar la preséncia sus un veirial del sègle 19 d'un escut portant las entresenhas non encara identificadas "d'azur a quatre barras d'argent a dos leons passants de negre brocant".Montpezat de Quercy 19-02-09 (22)

 

Repost 0
Published by eraldica-occitana.over-blog.com - dans 82 Tarn e Garona
commenter cet article